Ανεκτικότητα: Ο πολιτισμός της ειρήνης ενάντια στον πολιτισμό του πολέμου

Η Διεθνής Ημέρα Ανεκτικότητας καθιερώθηκε από την UNESCO το 1995, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει την παγκόσμια κοινή γνώμη για την ανάγκη αποδοχής του διαφορετικού, σε μια εποχή όπου τα στερεότυπα, το μίσος και η άγνοια απειλούν τις κοινωνίες σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.



Ας δούμε λοιπόν, τι είναι η ανεκτικότητα;

Η Ανεκτικότητα  είναι μια δραστήρια στάση που υποδαυλίζεται από την αναγνώριση της οικουμενικότητας των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών των άλλων. Η ανοχή είναι ο σεβασμός, η αποδοχή και η εκτίμηση στην πλούσια πολυμορφία των πολιτισμών όλου του κόσμου, των εκφράσεών μας και των τρόπων του να είσαι άνθρωπος.
Με λίγα λόγια η ανοχή είναι η αρετή με την οποία η Ειρήνη καθίσταται δυνατή.

Σε κρατικό επίπεδο η ανοχή πρέπει να λειτουργεί μέσω μιας δίκαιης και αμερόληπτης νομοθεσίας. Οι οικονομικές και κοινωνικές ευκαιρίες ή και παροχές πρέπει να είναι προσπελάσιμες από κάθε άτομο, χωρίς διάκριση, διότι η περιθωριοποίηση και ο κοινωνικός αποκλεισμός μπορεί να οδηγήσουν στο φανατισμό, την έχθρα και τη δυσανεξία. Άλλωστε δεν είναι δυνατό να υπάρξει ανάπτυξη ή δημοκρατία δίχως Ειρήνη.


«Όλοι οι άνθρωποι και όλες οι ομάδες έχουν το δικαίωμα να είναι διαφορετικοί» όπως επιβεβαιώνεται από τη Διακήρυξη για τη Φυλή και τη Φυλετική Προκατάληψη.

 

 


Ως προς την σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία η ανοχή είναι αναγκαία και επιτακτική. Η σύγχρονη εποχή χαρακτηρίζεται από ολοένα αυξανόμενη κινητικότητα, επικοινωνία, ένταξη, και αλληλεξάρτηση από τις μεγάλες μεταναστευτικές ροές και αλλαγή των κοινωνικών προτύπων. Σε αυτόν τον τομέα, μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο ένα σύστημα παιδείας που να προάγει την κατανόηση, την ανοχή και τη φιλιά μεταξύ όλων των κρατών, φυλετικών ή θρησκευτικών ομάδων.

Ο άνθρωπος πρέπει να διδάσκεται από μικρός ποια είναι τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του, ώστε να μάθει να τα σέβεται τόσο για τον εαυτόν του όσο και για τους άλλους. Επίσης πρέπει να εξετάζονται οι πολιτιστικές, οικονομικές, πολιτικές και θρησκευτικές πηγές ανοχής, που αποτελούν βασικές αιτίες της βίας και του αποκλεισμού.

Στόχος της εκπαίδευσης στην ανοχή πρέπει να είναι η αντιμετώπιση των επιδράσεων εκείνων που μπορεί να οδηγήσουν στο φόβο και τον αποκλεισμό, καθώς και να υποστηρίζει και να ωθεί τους νέους στην ανάπτυξη των ικανοτήτων τους για ανεξάρτητη κριτική σκέψη και ηθικό συλλογισμό.

 


Βασική προϋπόθεση για ένα επιτυχημένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, για την ανοχή, είναι να έχουν καταρτιστεί σχετικά, πρώτα οι εκπαιδευτές και οι εκπαιδευτικοί μέσω συνεχών προγραμμάτων σπουδών και κατάρτισης.

Οφείλουμε λοιπόν όλοι, να διαφυλάξουμε και να διασώσουμε την πολύτιμη αυτή αρχή της ανεκτικότητας, έτσι ώστε να μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε μια ειρηνική και δημιουργική ζωή για εμάς και για τις μελλοντικές γενιές.