2 Νέοι άνθρωποι στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά του COVID-19 μοιράζονται την εμπειρία τους

Ποιος να μας το έλεγε κάποιους μήνες πριν ότι μια πανδημία, o COVID-19 , θα σκορπούσε τον πανικό όχι στην ελληνική κοινωνία μόνο, αλλά και στον πλανήτη ολόκληρο. Καθημερινά, τα κρούσματα αυξάνονται εκθετικά, όλο και περισσότερες χώρες αυστηροποιούν τα μέτρα που επιβάλλουν, ώστε να προστατέψουν τους πολίτες τους και μέσα σ’ αυτό το ζοφερό παρόν, καλούμαστε να οικοδομήσουμε έναν νέο τρόπο ζωής.

Ωστόσο, δεν μένουμε όλοι σπίτι. Κάποιοι βρίσκονται εκεί έξω καθημερινά για να μπορούμε εμείς να μένουμε σπίτι με ασφάλεια. Άνθρωποι από όλες τις τάξεις, ηλικίες, εθνικότητες, γυναίκες ή άντρες «ανταγωνίζονται» κάθε ημέρα τον COVID-19. Μια απ’ αυτές τις ομάδες ανθρώπων είναι το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Εξουθενωμένοι γιατροί και νοσηλευτές των νοσοκομειακών ιδρυμάτων, υπό δύσκολες συνθήκες, συχνά δίχως τον απαραίτητο εξοπλισμό και ανθρώπινο δυναμικό, καλούνται να υπερβούν τον εαυτό τους σε μια καθημερινή μάχη για να σώσουν τους ασθενείς και ταυτόχρονα, να εξασφαλίσουν και την προσωπική τους υγεία.

Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Υγείας είναι αφιερωμένη σε αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους, το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που μάχεται κατά του COVID-19.

Με αφορμή λοιπόν τη σημερινή ημέρα, η οργανωτική ομάδα του TEDxAUEB 2020, αναγνωρίζοντας την ανεκτίμητη συνεισφορά των ηρωικών αυτών ανθρώπων στη διατήρηση ενός υγιή κόσμου, αισθανόμαστε χρέος να αποδώσουμε τιμή και να επιβραβεύσουμε με τον τρόπο που μπορούμε την καθοριστική δράση της ομάδας αυτής  στην κρίσιμη περίοδο  που βιώνουμε.

Είχαμε, λοιπόν, την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με κάποιους νέους ανθρώπους που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, ώστε να δούμε την πραγματικότητα όπως αυτοί την αντικρίζουν καθημερινά και έπειτα να τη μοιραστούμε με τον καθένα από εσάς.

Από τη ματιά ενός Ειδικευόμενου Παθολόγου

O Αγαμέμνων Μπακάκος είναι ειδικευόμενος Παθολογίας στην Γ’ Πανεπιστημιακή Παθολογική Κλινική του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στο Γενικό Νοσοκομείο «η Σωτηρία», το οποίο είναι ένα απ’ τα νοσοκομεία αναφοράς για τον COVID-19.

  • Τι έχει αλλάξει στην καθημερινότητά σας ως νέος γιατρός σε ένα απ’ τα νοσοκομεία αναφοράς;

Χρησιμοποιούνται μέτρα ατομικής προστασίας σε πιθανά και επιβεβαιωμένα κρούσματα, έχει αλλάξει η δομή και λειτουργία του νοσοκομείου με στόχο την περίθαλψη COVID-19 ασθενών, διαχειριζόμαστε διαφορετικά καθημερινές εργασίες με στόχο την εξοικονόμηση μέτρων ατομικής προστασίας και τη μη σπατάλη μασκών, στολών και αντίστοιχων αναλωσίμων και έχουμε προσθέσει εθελοντές που βοηθούν στην καθ΄ ημέρα κλινική πράξη. Η αλληλεπίδραση με τους συναδέλφους είναι προσεκτική και μειωμένη, ενώ είναι μειωμένη και η προσέλευση ασθενών στα ΤΕΠ (Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών) και πλέον προσέρχονται μόνο ιδιαίτερα σοβαρά περιστατικά και όχι όσα απαιτούν πρωτοβάθμια περίθαλψη.

  • Ποιες είναι οι καθημερινές σας σκέψεις πηγαίνοντας στο Νοσοκομείο αυτή την περίοδο;

Όπως πάντα. Να προσφέρω ό,τι καλύτερο μπορώ στους ασθενείς χωρίς να βάλω σε κίνδυνο την προσωπική μου ακεραιότητα και αυτή των συναδέλφων μου. Η δουλειά δεν αλλάζει ποτέ. Και φυσικά να γυρίσω ασφαλής χωρίς να βάλω σε κίνδυνο την οικογένειά μου στο σπίτι.

  • Γνωρίζουμε ότι συντονίζετε ομάδα εθελοντών φοιτητών Ιατρικής που συνδράμουν στον αγώνα αυτό. Θα θέλατε να μας πείτε κάποια λόγια γι’ αυτή την πρωτοβουλία;

Μια πρωτοβουλία που γίνεται πράξη χάρη στη θέληση των εθελοντών. Πραγματικά αξίζουν συγχαρητήρια στα παιδιά αυτά που χωρίς κανένα αντάλλαγμα αφιερώνουν χρόνο και ενέργεια στο να καλύψουν την κλινική μας. Είναι όλοι τους ικανότατοι και χαίρομαι που μπορώ να συνεργαστώ μαζί τους.

  • Όντας στην πρώτη γραμμή, ποιό θεωρείτε ότι είναι το καλύτερο σενάριο εξέλιξής αυτής της κατάστασης και ποιό το μεγαλύτερο ρίσκο αυτή τη στιγμή;

Το καλύτερο σενάριο είναι να βρεθεί αποδοτική θεραπεία ή ιδανικά εμβόλιο, κάτι που όπως φαίνεται δεν πρόκειται να έχουμε στο άμεσο μέλλον. Το μεγαλύτερο ρίσκο είναι ένα απότομο outbreak της νόσου όταν θα αρθούν τα μέτρα κατ’ οίκον περιορισμού. Εκεί που όλος ο κόσμος θα βρίσκεται πλέον ελεύθερος έξω και θα συνωστίζεται, υπάρχει η περίπτωση να υπάρξει έξαρση της νόσου. Τότε, τα μέτρα απλά θα έχουν μεταφέρει το peak της νόσου μερικές εβδομάδες αργότερα.

  • Πιστεύετε ότι οι νέοι τηρούν τα μέτρα πρόληψης; Τι θα τους συμβουλεύατε ως νέος γιατρός;

Πάντα πρέπει να τηρούμε τα μέτρα και θεωρώ πως με σωστή εκπαίδευση και μιλώντας σε αυτούς για τη σημασία τους μπορούν να τα τηρήσουν. Ακόμα και οι λίγες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν πάντα τον κανόνα. Οι νέοι πρέπει να καταλάβουν ότι τηρώντας τα μέτρα σώζουν τη δική τους γιαγιά, το δικό τους παππού, τη δική τους μητέρα, το δικό τους πατέρα. Αν δεν τους πείσει αυτό τότε δε θα τους πείσει τίποτα.

  • Τι πρέπει να προσέχουμε περισσότερο σε δημόσιους χώρους υψηλής επισκεψιμότητας αυτή την περίοδο (supermarket, εξωτερικοί χώροι άθλησης, νοσοκομεία);

Το συγχρωτισμό ατόμων και την πολύ στενή επαφή. Πρέπει να περιοριστεί ο συγχρωτισμός σε τέτοια μέρη. Να εισέρχεται ελεγχόμενος αριθμός ατόμων και να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον όπως παραδείγματος χάρην χέρι μπροστά από βήχα ή πταρμό και καλή υγιεινή χεριών. Ο ένας μπορεί και πρέπει να προστατεύει τον άλλο.

  • Παρατηρούμε πως τα ποσοστά θνησιμότητας διαφέρουν από χώρα σε χώρα, ενώ αφορούν την προσβολή από τον ίδιο ιό. Ποιους θεωρείτε τους βασικότερους παράγοντες που δημιουργούν τη διακύμανση αυτή;

Κανένας δε μπορεί πραγματικά να γνωρίζει. Διαφορές στο σύστημα υγείας, άλλη δυνατότητα περίθαλψης σε κάθε χώρα, άλλη πορεία της επιδημίας καθώς για παράδειγμα στην Ιταλία η νόσος μεταδόθηκε ραγδαία πριν καν βρεθεί το πρώτο κρούσμα και πιάστηκαν απροετοίμαστοι. Ίσως το ποσοστό θνησιμότητας δεν είναι καλός δείκτης διότι δεν ξέρουμε πόσοι πραγματικά νοσούν. Καλός αριθμός είναι ο απόλυτος αριθμός θανάτων για να κρίνουμε. Και δεδομένου του χαμηλού αριθμού της Ελλάδος σε σχέση με χώρες με παρόμοιο πληθυσμό νομίζω είμαστε τυχεροί χωρίς όμως να έχουμε διαφύγει τον κίνδυνο.

  • Πιστεύετε ότι η πρωτόγνωρη αυτή εμπειρία θα επηρεάσει τις σχέσεις των ανθρώπων και την κοινωνία μας όταν η ζωή μας έχει πλέον επανέλθει στην κανονικότητα;

Πιστεύω πως μπορεί να αναθεωρήσουμε τα πράγματα. Να μη θεωρούμε τίποτα δεδομένο, να μάθουμε να δείχνουμε συναισθήματα και να τα εξωτερικεύουμε, να μάθουμε να αγαπάμε τις απλές χαρές της ζωής όπως μια βόλτα, ένα χαμόγελο.

Να σεβόμαστε και να φροντίζουμε όσους έχουν ανάγκη και να αναλογιστούμε την ατομική μας ευθύνη. Θεωρώ πως στο τέλος αυτής της ιστορίας είναι ευκαιρία για όλους μας να αυτοβελτιωθούμε και να κάνουμε τον απολογισμό μας.

  • Τι θα θέλατε να πείτε στους ανθρώπους που διαβάζουν το άρθρο αυτό;

Να είναι προσεκτικοί αλλά να μη φοβούνται. Το μόνο που έχουμε πραγματικά να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος. Σίγουρα χρειάζεται προσοχή και υπευθυνότητα αλλά μαζί όλοι θα τα καταφέρουμε. Και θα βγούμε πιο δυνατοί. Μεγάλη υπευθυνότητα όμως, γιατί η προσωπική μας ελευθερία είναι αλληλένδετη με το σεβασμό στους άλλους. Και αυτό θα το πετύχουμε μόνο όντας υπεύθυνοι και τηρώντας τις οδηγίες των ειδικών για το κοινό καλό.

COVID-19

Από τη ματιά μιας εθελόντριας-φοιτήτριας Ιατρικής

Η Μιχαέλλα Αλεξάνδρου, 4οετής φοιτήτρια στην Ιατρική Αθηνών, μέλος της εθελοντικής ομάδας φοιτητών που πλαισιώνει την προσπάθεια της ίδιας κλινικής στη μάχη κατά του COVID-19 απάντησε επίσης σε κάποιες ερωτήσεις μας:

  • Οι φοιτητές Ιατρικής μπορούν να συνδράμουν στον αγώνα αυτό;

Οι φοιτητές Ιατρικής απ’ την πρώτη στιγμή της πανδημίας θέλαμε να υποστηρίξουμε την προσπάθεια του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και των καθηγητών μας, καθώς γνωρίζουμε τη μάχη που δίνουν καθημερινά και τις νέες ανάγκες που προκύπτουν. Αν μπορούμε με οποιονδήποτε τρόπο να κάνουμε λιγότερο εξουθενωτική και έντονη την καθημερινότητά τους, θέλουμε να το κάνουμε. Βεβαίως, κάτι τέτοιο απαιτεί οργάνωση και συντονισμό, ώστε να εξασφαλιστεί η ασφάλεια τόσο των φοιτητών, όσο και των ασθενών.

  • Έκανες δεύτερες σκέψεις πριν αποφασίσεις να συμμετάσχεις στην προσπάθεια αυτή σε ένα νοσοκομείο αναφοράς;

Οι δεύτερες σκέψεις μου προέκυψαν όταν συζήτησα την απόφαση με τους γονείς μου, οι οποίοι στην πρώτη ανακοίνωση ήταν αρνητικοί. Η οικογένειά μου βρίσκεται στην Κύπρο και δεδομένου του κλεισίματος των συνόρων θεωρούσαν -και ακόμα θεωρούν για να είμαστε ειλικρινείς- ότι μια τέτοια απόφαση είναι αρκετά ριψοκίνδυνη και δεν θα μπορούν αν μου συμβεί οτιδήποτε να βρίσκονται δίπλα μου όταν χρειαστεί.  Κάποιες αποφάσεις όμως στη ζωή τις λαμβάνουμε συνεδριάζοντας κυρίως με τον εαυτό μας. Μια τέτοια απόφαση ήταν κι αυτή.

  • Θα ήθελες να πεις κάτι στους νέους ανθρώπους που διαβάζουν το άρθρο αυτό;

Οι νέοι αγαπάμε την ελευθερία και δεν αρεσκόμαστε σε περιορισμούς. Ταυτόχρονα όμως, έχουμε την ωριμότητα να αντιλαμβανόμαστε την κρισιμότητα της κατάστασης και μέσω της τεχνολογίας να προσαρμοζόμαστε ακόμη ευκολότερα στη νέα αυτή πραγματικότητα. Θα περάσουμε τις φάσεις μας, απ’ την αδράνεια στην παραγωγικότητα, απ’ την παραγωγικότητα στην αδράνεια και πάλι απ’ την αρχή. Ας δώσουμε προτεραιότητα στη ψυχική μας υγεία τις μέρες αυτές.

  • Δεδομένου ότι είσαι φοιτήτρια, τι θα συμβούλευες ένα φοιτητή που μένει σπίτι;

Δεν μου αρέσει να συμβουλεύω, ειδικά συνομήλικούς μου. Μπορώ όμως να μοιραστώ την εικόνα που βλέπω στον περίγυρό μου και θεωρώ πως είναι μια πολύ θετική εξέλιξη στη νέα πραγματικότητα που κληθήκαμε να βιώσουμε στα πλαίσια του COVID-19. Φίλος μου που απέφευγε τις διαλέξεις της Σχολής του, κάθε μέρα παρακολουθεί με τις ώρες τα τηλεμαθήματα. Άλλος μαθαίνει να μαγειρεύει και έχει τις πρώτες του μαγειρικές επιτυχίες, ενώ η γυμναστική έχει γίνει για πολλούς καθημερινότητα. Όταν τελειώσει η καραντίνα, ας είμαστε όλοι υγιείς και μια ακόμη καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.

Στο σημείο αυτό, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Αγαμέμων, τη Μιχαέλλα, αλλά και όλο το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό για τον καθημερινό τους αγώνα και να τους ευχηθούμε καλή δύναμη για όσα ακολουθήσουν. Ταυτόχρονα, να επαινέσουμε την πρωτοβουλία για συμμετοχή των εθελοντών φοιτητών, καθώς η ενεργοποίηση όλων μας, ειδικά της νεολαίας, συνιστά την ελπίδα στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε.

Το #menoumespiti δεν συνιστά ενδοτικότητα, παραχώρηση, ούτε αδράνεια, αλλά μια ενεργητική στάση, καθώς ο καθένας μας είναι μέρος αυτής της άνισης μάχης και όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται σε πρώτη ανάγνωση, σώζουμε ζωές ακόμα και απ’ την άνεση του καναπέ μας.

Τιμούμε λοιπόν τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής, αρχικά μένοντας σπίτι, όπως μας ζητείται και ύστερα κάνοντας τα αυτονόητα. Συνεχίζουμε όλοι μαζί αυτό τον αγώνα, απ’ το σπίτι μας, διευκολύνοντας το έργο των ατόμων που βρίσκονται στο προσκήνιο ενάντια στον COVID-19.